
Erik Snijder van 2iQ
In iedere samenwerking gaat weleens wat mis. Dat komt dan terecht op de bureaus van de verantwoordelijken. “Als dat jullie eerste kennismaking is, dan begin je met ruzie”, zegt Erik Snijder van 2iQ. Hij is met zijn bedrijf onderdeel van de Systeemveranderaars: zeven organisaties, waaronder het DEI, die vinden dat sourcing anders moet. Bijvoorbeeld: er moet meer aandacht komen voor het sociale aspect.
Tekst: Eveline Meijer
In sourcing gaan we nu uit van een maakbare wereld, zegt Snijder. Er zijn procesmodellen, governancemodellen, contracten en best practices, die samen deze wereld moeten vormen. Maar dat maakbare, dat is er eigenlijk wel af. Technologische ontwikkelingen gaan razendsnel, we hebben te maken met geopolitieke spanningen en we komen regelmatig voor onverwachte zaken te staan.
“Je moet veel flexibeler kunnen zijn”, concludeert Snijder in gesprek met het DEI. “En om flexibel te kunnen zijn, moet je elkaar als individuen kunnen vinden. Dat doen we onvoldoende.” Bedrijven focussen zich volgens hem vooral op de business case, de risico’s en de processen. Een groep mensen regelt dat allemaal in. “Maar zodra het contract getekend is, valt die groep mensen weg en nemen anderen het over.” Zo ontstaan dus geen goede relaties tussen de verschillende partners.
Dat die aandacht voor het menselijke er nu niet is, begrijpt Snijder wel. “Een sourcingactiviteit is iets tussen twee bedrijven. En op het moment dat twee bedrijven met elkaar gaan samenwerken, schiet iedereen in een reflex. Er moeten een contract, procesafspraken en een SLA komen. De sociale interactie wordt een soort bijproduct.”
Begrijp je elkaar?
Juist die sociale kant is heel belangrijk, zegt Snijder. Allereerst omdat mensen wel met elkaar moeten kunnen samenwerken. “Het kan immers gebeuren dat je in het eerste gesprek ontdekt dat je jouw primaire aanspreekpunt vreselijk vindt en diegene nooit meer wil zien”, lacht hij. Bovendien breng je in zo’n relatie niet alleen jezelf mee. “Je bent een vertegenwoordiger van je bedrijf. Je bent de implementatie van het contract en het proces.”
In sourcing wil het nog weleens misgaan. Beide kanten krijgen dan niet helemaal het resultaat dat we ooit bedacht hadden.
In feite is een sourcingrelatie een soort huwelijk, vindt Snijder. “Dan is het dus belangrijk: kijk je op dezelfde manier naar zaken? En als dat niet zo is, is de relatie dan goed genoeg om dat te zeggen?”
Een minimum viable relationship
Wat Snijder betreft betrek je het sociale aspect er vanaf het begin bij. “Iedereen kent de term: minimum viable product. We beginnen en zodra we denken dat het goed genoeg is om aan de buitenwereld te laten zien, zetten we het als basis neer en bouwen we daarop door. Ik denk dat je op die manier ook over een minimum viable relationship moet nadenken. Begrijpen deze twee partijen elkaar? Hebben we voldoende overlap in de cultuur? Klikt het tussen de key players?”
Snijder besteedt daarom in zijn eigen werkzaamheden ook veel aandacht aan de sociale interacties. “Ik organiseer heel veel persoonlijke interactie in een selectieproces. Ik vraag niet alleen om documenten en offertes, ik laat ze ook presenteren. Met als belangrijkste doel: begrijpen wij elkaar? Is er een klik? Is er overlap?”
Holistische blik
Onderdeel daarvan is dat ze holistischer kijken, zegt Snijder. “Natuurlijk hebben we die rugzak vol met SLA’s en governancemodellen, die ook belangrijk is. Maar we kijken daarna of het compleet is. Bijvoorbeeld: zijn er meer partijen betrokken dan alleen degenen die een handtekening onder het contract zetten?”
Als je anders naar sourcing kijkt, zie je ook andere dingen en stuur je op andere zaken.
Als voorbeeld noemt hij een ziekenhuis dat samen met een leverancier wil werken aan innovatie op het gebied van preventie. Maar ziekenhuizen krijgen pas geld als ze mensen behandelen. Dat betekent dat die mensen wel eerst ziek moeten zijn. Daardoor kan een ziekenhuis maar in beperkte mate bijdragen aan preventie van ziekte. “Als je de huisarts niet betrekt, die de patiënt kent, of de verzekeringsmaatschappij die uiteindelijk moet gaan betalen, dan kom je er niet uit. Je moet dus echt breder kijken.”
“Als je anders naar sourcing kijkt, zie je ook andere dingen en stuur je op andere zaken”, gaat Snijder verder. “Ik denk dat wij als Systeemveranderaars de ambitie hebben om sourcing als ecosysteem te bekijken. Zijn er meer stakeholders, zijn er andere partijen die een bijdrage kunnen leveren? Is dat in dezelfde richting of tegengesteld? Op die manier krijg je veel sneller een beeld van waar mogelijke uitdagingen liggen.”
De menselijke factor is daar dus één onderdeel van. “Ik heb vaak gezien dat als mensen elkaar vinden en echt met elkaar gaan samenwerken, de sourcingrelatie beter wordt. Als je mensen zo gek krijgt dat ze elkaar een eerste keer actief opzoeken, komen ze altijd enthousiast terug.”